بشير آنلاين: در حالی که در بخشنامه مسابقات تصریح شده بود، مسابقات پرورش‌اندام قهرمانی کشور به صورت باشگاهی است و در شرایطی که دبیر فدراسیون پرورش‌اندام در کنگره به شدت از طرح حضور باشگاه‌ها در این مسابقات دفاع کرد و گفت همه باید باشگاه‌داری را در پرورش‌اندام احیا کنیم، عملاً این اتفاق رخ نداد و هنگام وزن‌کشی، تیم‌های تهرانی بار دیگر به صورت ائتلافی و در قالب تیم‌های تهران الف و ب و ج، فهرست شدند.

موضوع ائتلاف تیم‌های تهرانی وقتی عجیب‌تر جلوه می‌کند که می‌بینیم همه عوامل تصمیم‌گیرنده، از رئیس فدراسیون تا رئیس و نایب رئیس هیأت و حتی اغلب مربیان از این وضعیت ناراضی هستند و معتقدند می‌بایست باشگاه‌ها به صورت مستقل در این رقابت‌ها حضور داشته باشند، اما سر بزنگاه ناگهان همه چیز تغییر می‌کند و در بر همان پاشنه سابق می‌چرخد. گویا این ذهنیت وجود دارد که تیم منتخب تهران باید همیشه قهرمان بلامنازع ایران باشد و «ترس از شکست» به چنین مسائلی دامن می‌زند، حال می‌پرسیم آیا اگر یک بار تیم تهران قهرمان نشود، آسمان به زمین می‌آید؟ آیا این مصداق یک رقابت نابرابر نیست؟ وقتی همه چیز در تیم تهران خلاصه می‌شود، طبیعی است که بدنسازان شهرستانی، تیم شهر و استان خود را رها می‌کنند و به عضویت تیم پایتخت درمی‌آیند. از امسال که گذشت، فقط امیدواریم سال آینده مسأله حضور باشگاه‌های واقعی در حد حرف و شعار باقی نماند.