یکی از اقداماتی که از زمان تشکیل فدراسیون پرورش‌اندام تاکنون با جدیت دنبال شده، برگزاری سمینارهای مختلف در زمینه‌های مسائل تمرین، تغذیه و همچنین مقابله با داروهای نیروزا در ورزش بوده است. سمینارهایی که به طور مرتب در گوشه و کنار کشورمان برگزار شده و هدف از برپایی آن، افزایش سطح آگاهی و آشنایی مربیان جوان با دستاوردهای علمی روز دنیا عنوان شده است. نیازی به یادآوری نیست که پرورش‌اندام بی‌تردید علمی‌ترین رشته ورزشی جهان است و برگزاری دوره‌های آموزشی مختلف می‌تواند نقش بسزایی در ارتقا دانش ورزشکاران و مربیان پرورش‌اندام کشورمان داشته باشد اما نکته حائز اهمیت در برگزاری این دوره‌ها، عدم شناخت کافی مدرسان  از سوابق و دانسته‌های حاضرانی است که قرار است با شرکت در این دوره‌ها، اندوخته‌های علمی خود را افزایش دهند. در اغلب این سمینارها، مدرس دعوت شده بخش عمده‌ای از وقت را به توضیح مسائل ابتدایی و بدیهی اختصاص می‌دهد در حالی که اکثریت قریب به اتفاق شرکت‌کنندگان، مربیان فعالی هستند که به رغم جوانی، تجربه قابل توجهی در امر مربیگری داشته و به اقتضای حرفه خود، در سال‌های گذشته اینگونه مسائل را آموخته‌اند. در این شرایط، فایده حضور آنها در سمینارهای تخصصی تنها به مرور و یادآوری آنچه که قبلاً آموخته‌اند، محدود می‌شود و نکته جدیدی به دانسته‌های آنان اضافه نمی‌شود.

شاید بد نباشد کمیته آموزش فدراسیون که در دو سال اخیر کارنامه پربار و قابل دفاعی داشته، علاوه بر اینکه در انتخاب اساتید و مدرسان دقت نظر بیشتری داشته باشد، پیش از آغاز این دوره‌های آموزشی، مدرسان را به گونه‌ای توجیه کند تا از تشریح مسائل پایه‌ای و ابتدایی صرفنظر کنند. درست  است که حاضران در این کلا‌س‌ها در مقام «شاگردی» قرار می‌گیرند اما به یاد داشته باشید هیچ کدام آن‌ها آماتور نیستند و حتی برخی از آن‌ها عنوان قهرمانی کشور را یدک می‌کشند. بی‌تردید طرح موضوعات تخصصی‌تر در دوره‌های آموزشی می‌تواند به استقبال روزافزون ورزشکاران و مربیان از برنامه‌های آموزشی فدراسیون منجر شود و در دوره‌‌های آتی علاقمندان بیشتری در کلاس‌های تخصصی شرکت کنند.