يكي از موفقيت هاي پرورش اندام ايران در سال جاري، كسب ميزباني مسابقات قهرماني آسيا در سال 2009 بود. پس از گذشت 52 سال از اولين دوره رقابت هاي آسيايي كه در يك وزن به ميزباني تهران برگزار شد، براي دومين بار ميزباني مسابقات قهرماني آسيا به كشورمان رسيده و بدون شك اين فرصتي طلايي براي پرورش اندام ايران است كه شايستگي هاي خود را هم روي صحنه مسابقات و هم در زمينه مديريت برگزاري يك مسابقه آبرومند نشان دهد. ما همواره مدعي بوده ايم كه پيكارهاي داخلي خود را در سطح قاره اي برگزار مي كنيم و مسابقات سال 2009 قهرماني آسيا مجال مناسبي است تا ادعاي خود را اثبات كنيم. طبعاَ ميزباني چنين مسابقاتي نياز به برنامه ريزي دقيق و حساب شده اي دارد كه به گفته دبير فدراسيون پرورش اندام، از ماه آينده ستادي براي برگزاري اين رويداد قاره اي تشكيل خواهد شد تا در فاصله 20 ماه مانده به اين مسابقات، كارهاي مقدماتي براي ميزباني شايسته كشورمان آغاز شود.

در اولين قدم تشكيل يك تيم قوي و مدعي در تمام اوزان يكي از اهداف اصلي دست اندركاران پرورش اندام ايران است. فدراسيون قاعدتاَ در فرصت طولاني باقي مانده به دنبال راهكارهايي خواهد بود كه از تمام امكانات خود استفاده كرده و تيمي را مهياي حضور در مسابقات كند كه در تمام اوزان مدعي كسب مدال باشند. در اين ميان، به جز اوزان رده سني بزرگسالان كه از اهميت بيشتري برخوردار است، مسابقات آسيايي در دو گروه سني جوانان و پيشكسوتان نيز برگزار خواهد شد و چقدر خوب است از همين امروز براي مدال آوري در اين دو رده نيز برنامه

مشخصي پيش بيني شود. در سال هاي گذشته چه زماني كه فدراسيون وزنه برداري به عنوان متولي پرورش اندام شناخته مي شد و چه امروز كه اين رشته تشكيلات مستقلي دارد، نسبت به اعزام ورزشكاران در رده هاي سني جوانان و پيشكسوتان كم توجهي شده و البته مسائلي مانند مشكلات خروج از كشور براي بدنسازان جوان، موافقت نكردن شوراي برون مرزي براي پرداخت هزينه هاي اعزام تيم پيشكسوتان، نبود كنترل كافي بر آزمايش دوپينگ از ورزشكاران و مسائلي از اين دست در اعزام نشدن ورزشكاران اين دو گروه سني بي تاثير نبوده است. و اگر در گذشته تك مدال هايي در اين رده ها بوده، حاصل تلاش فردي و اعزام هاي شخصي بوده است. حال كه كشورمان ميزباني مسابقات آسيايي را به دست آورده، اين بهترين فرصت براي بدنسازان جوان و پيشكسوت است كه فارغ از مشكلات و موانع هميشگي، فرصتي براي رقابت و عرض اندام در عرصه آسيايي داشته باشند.

اگر بخواهيم معيار قضاوتمان در خصوص سطح كيفي مسابقات جوانان آسيا، رقابت هاي ادوار گذشته باشد، بايد بگوييم قاعدتاَ بدنسازان جوان كشورمان كار چندان دشواري براي مدال آوري نخواهند داشت. رقابت هاي جوانان آسيا هنوز نوپا است و اغلب كشورها يا تمايلي به اعزام بدنسازان جوان خود نشان نمي دهند و يا پشتوانه چنداني در اين رده سني ندارند. به همين خاطر در برخي اوزان تعداد شركت كنندگان حتي به 5 نفر هم نمي رسد. اما با همين كميت نازل، جوانان كشورهاي شرق آسيا در اوزاني مانند 55 و 60 كيلوگرم حريفاني قابل اعتنا هستند و اگر به ياد بياوريم كه در رقابت هاي داخلي جوانان، همواره شاهد ترافيك سنگين در دو وزن بالايي بوده ايم و در اوزان سبك پشتوانه چنداني نداريم، به اين تحليل مي رسيم كه در مدت زمان باقيمانده تا آغاز مسابقات آسيايي، فدراسيون بايد در گروه سني جوانان هم نفرات مستعد را شناسايي كرده و براي آنها نيز برنامه ريزي اصولي داشته باشد.