بشیر آنلاین: در میان رشته‌هایی که تحت پوشش فدراسیون بدنسازی و پرورش‌اندام قرار دارد، پرورش‌اندام و بدنسازی کلاسیک بیشترین مشابهت را با یکدیگر دارند. پاورلیفتینگ، پرس‌سینه و قوی‌ترین مردان را نیز می‌توان در یک خانواده قرار داد و رشته تازه تاسیس مچ‌اندازی را هم با کمی اغماض می‌توان به گروه دوم منتسب کرد. در این میان تکلیف پرورش‌اندام مشخص است؛ یک سری مسابقه منطقه‌ای، حوزه‌ای و استانی که معمولا از اوایل تابستان آغاز می‌شود و در نهایت به مسابقات انتخابی تیم‌ملی ختم می‌شود که زمان برگزاری آن نیز عموماً در ماه مرداد است. در فصل زمستان نیز همه ساله رقابت‌های قهرمانی باشگاه‌ها در سطح استان‌ها و کشور انجام می‌شود که زمان برگزاری نیز مقارن با ایام دهه فجر است. در رشته‌های قدرتی تحت پوشش فدراسیون یعنی پاورلیفتینگ، پرس‌سینه و قوی‌ترین مردان هم مسابقات متعددی به صورت «روتین» در فصول مختلف سال برگزار می‌شود و به عبارت دیگر آن‌ها نیز کم و پیش از حیث برنامه‌ریزی به سرانجامی رسیده‌اند، می‌ماند رشته «بدنسازی  کلاسیک» که در یک سال اخیر طرفداران قابل توجهی پیدا کرده اما هنوز تکلیف آن به درستی مشخص نیست. حتما می‌دانید رشته «بدنسازی کلاسیک» در سه گروه قدی برگزار می‌شود و علاوه بر دسته‌‌بندی بر اساس قد، وزن ورزشکاران نیز باید کنترل شده باشد. در این رشته که این روزها «بادی کلاسیک» نیز نامیده می‌شود فاکتور «حجم» چندان مدنظر نیست و تناسب و هماهنگی عضلات و استیل بدنی از جمله موارد تعیین کننده محسوب می‌شود. در این رشته نیازی به افزایش افراطی حجم، رژیم‌های غذایی طاقت فرسا و صرف هزینه‌های گزاف نیست و بدیهی است که اقبال عمومی نسبت به آن بیشتر باشد. «بدنسازی کلاسیک» در واقع پلی است میان تناسب اندام و پرورش‌اندام و خصوصیات مثبت هر دو رشته را دارا است.

حال که به ماه‌های پایانی سال 86 نزدیک می‌شویم و فدراسیون‌ها در این مقطع زمانی، تقویم سال آینده خود را تنظیم می‌کنند، پیشنهاد این قلم به دست‌اندرکاران فدراسیون، برگزاری مسابقات «بدنسازی کلاسیک» در دو فصل بهار و پاییز است. تبعات مثبت این اقدام از چند منظر قابل بررسی است:

اول: برگزاری مسابقات بدنسازی کلاسیک به علت استقبال روز افزون جوانان علاقمند از این رشته، تنها در یک نوبت از سال کافی به نظر نمی‌رسد. این رشته مانند سایر رشته‌ها تحت پوشش فدراسیون، قابلیت آن را دارد که در طول سال پذیرای ورزشکاران در 2 مقطع زمانی متفاوت باشد.

دوم: فدراسیون در فصل‌های بهار و پاییز عملا هیچ مسابقه‌ای را برگزار نمی‌کند و به عبارت دیگر نوعی رکود بر فعالیت‌های فدراسیون بدنسازی و پرورش‌اندام حاکم می‌شود. حتی مسابقات رشته‌های قدرتی نیز معمولا در تابستان و زمستان به انجام می‌رسد و چه بسا برگزاری مسابقات بدنسازی کلاسیک در فصل تابستان و در اوج رقابت‌های پرورش‌اندام در پاورلیفتینگ، باعث شود آنچنان که شایسته است به این رشته نوپا بها داده نشود.

سوم: برگزاری مسابقات بدنسازی کلاسیک در فصولی غیر از تابستان و زمستان موجب می‌شود این رقابت‌ها هویت مستقلی پیدا کند و به طور مثال ورزشکاری که هفته گذشته در مسابقه پرورش‌اندام روی صحنه رفته، این بار مدعی رشته بدنسازی کلاسیک نباشد. فدراسیون می‌تواند مانند آنچه که در فوتسال اتفاق افتاد، میان پرورش‌اندام و بدنسازی کلاسیک تمایز قائل شود و بدین ترتیب حرف و حدیث‌های داوری نیز در بدنسازی کلاسیک وجود نخواهد داشت.

چهارم: برگزاری مستقل مسابقات «بدنسازی کلاسیک» می‌تواند منجر به ایجاد انگیزه در میان جوانانی شود که به دلایل مختلف قادر نیستند در ابعاد حرفه‌ای پرورش‌اندام را دنبال کنند. جوانی که توانایی و بضاعت آماده شدن برای مسابقات پرورش‌اندام را ندارد، در «بدنسازی کلاسیک» شرایط به مراتب آسان‌تری پیش رو دارد.