سخنگوي ستاد ملي مبارزه با دوپينگ با وجود كاهش 7 درصدي نمونه هاي مثبت دوپينگ در بين ورزشكاران در سال گذشته، استفاده از مواد نيروزا در كشور را همچنان بالا مي داند. به گفته دكتر علي طاهري در سال 84 نمونه هاي مثبت ورزشكاران 17 درصد بوده كه در سال 85 اين رقم به 10 درصد كاهش يافته است اما اين درصد در كشورهاي اروپايي حدود 1 تا 2 درصد و در كشورهاي آسيايي بين 5 تا 6 درصد است. بدين ترتيب سخنگوي ستاد ملي مبارزه با دوپينگ نتيجه گيري كرده كه براي مبارزه با دوپينگ و رساندن اين رقم به معيارهاي موجود در دنيا هنوز راهي طولاني در پيش است.

آمار ده درصدي نمونه هاي مثبت ورزشكاران ايراني در سال گذشته بدين معني است كه از هر 10 ورزشكاري كه مورد آزمايش قرار گرفته 9 نفر مشكلي نداشته و يك نفر به خاطر استفاده از داروهاي نيروزا محروم شده است. اين آمار كه به گفته سخنگوي ستاد ملي مبارزه با دوپينگ همچنان عدد نگران كننده اي است، متعلق به تمام رشته هاي ورزشي است و در آن تعداد نمونه هاي مثبت به تفكيك رشته ها مشخص نشده است. چه بسا اگر اين ستاد قصد داشت آمارهاي جزيي تري را منتشر كند، باز هم پرورش اندام در معرض بحراني ديگر قرار مي گرفت.

متاسفانه و به رغم همه تلاش هاي انجام شده، همچنان آمار نمونه هاي مثبت دوپينگ در رشته پرورش اندام بسيار بالاتر از همان آمار 10 درصدي است كه موجب نگراني مسئولان شده! حتماً به خاطر داريد كه سال گذشته برخي نفراتي كه مربيان روي مدال آوري آنها در دوحه حساب باز كرده بودند، پشت ديوار آزمايش دوپينگ باقي ماندند و حتي 2 نفر از آنها تا پايان عمر از سوي ستاد ملي مبارزه با دوپينگ محروم شدند. در مسابقات بندر عباس هم كه از 2 نفر به صورت تصادفي تست گرفته شد كه باز هم با كمال تاسف آزمايش هر دوي آنها مثبت اعلام شده است! بازهم بايد تكرار كنيم اين واژه 'متاسفانه' را! از همين آمار 10 درصدي كه متعلق به ورزشكاران تمام رشته هاي ورزشي است، بخشي از آن متعلق به ورزشكاران رشته پرورش اندام است.

تا دو سال پيش كه اين رشته هيچ متولي مشخصي نداشت و فدراسيون وزنه برداري نيز براي آن دلسوزي نمي كرد، اين مسائل به نوعي قابل توجيه بود. مي شد تعداد نمونه هاي مثبت آزمايش دوپينگ در پرورش اندام را با نداشتن متولي و ناآگاهي ورزشكاران رفع و رجوع كرد اما حالا كه فدراسيون بدنسازي و پرورش اندام در آستانه 2 سالگي است، شايد توجيه هاي قديمي ديگر كارساز نباشد.

اگرچه برنامه هاي آموزشي فدراسيون و تلاش براي آگاهسازي قشر جوان از خطرات داروهاي نيروزا قابل انكار نيست اما به نظر نمي رسد اين رويكرد بتواند به كاهش نمونه هاي آزمايش دوپينگ در پرورش اندام بيانجامد.  اين برنامه ها و سمينارها و كنگره ها لازم است اما كافي نيست. آنچه كه در 20 ماه عملكرد فدراسيون ديده شده،  نشانه هايي از عزم جدي و برنامه ضربتي براي مبارزه با داروهاي نيروزا و دوپينگ همراه ندارد. به عبارت ديگر فدراسيون با برنامه هايي كه اغلب سرعت لاك پشتي دارند، قادر به مبارزه با اين غول 8 سيلندر نيست.