بالاخره آنچه كه پس از بازي هاي آسيايي دوحه تلويحاَ در محافل ورزشي مطرح شده بود، هفته گذشته قطعيت يافت و با خروج پرورش اندام از فهرست رشته هاي اصلي المپيك اصلي، پرونده حضور بدنسازان در مهمترين رويداد ورزشي قاره آسيا براي هميشه به بايگاني سپرده شد!

اين تصميمي بود كه هفته گذشته در شوراي المپيك آسيا گرفته شد و بدين ترتيب در بازي هاي آسيايي 2010 گوانگژو، رشته كريكت جايگزين پرورش اندام خواهد شد. حذف پرورش اندام از بازي هاي آسيايي و مسائل پيرامون آن  از چند منظر قابل بررسي است كه در ادامه به آن مي پردازيم.

اول: داوري كاملاَ سليقه اي در رشته پرورش اندام، معضلي است كه سران فدراسيون بين المللي اين رشته نيز هنوز نتوانسته اند براي آن چاره اي بيانديشند. بدون اغراق در هيچ رشته اي، داور تا اين حد اختيار عمل و آزادي در انتخاب ندارد. در وزنه برداري آنكه وزنه بيشتري را مهار كند، قهرمان است. در دو و ميداني آنكه سريعتر به خط پايان برسد، در رشته هاي توپي تيمي كه توپ را وارد دروازه حريف كند برنده است، در بوكس آنكه حريف را نقش بر زمين كند، مرد پيروز ميدان است  اما در پرورش اندام اين داور است كه تصميم مي گيرد كدام عضله را به ديگري ترجيح دهد. همين مساله باعث سردرگمي تماشاگران عادي نيز مي شود. شما براي تماشاي مسابقات فوتبال و واليبال و وزنه برداري نيازي به تخصص نداريد اما اينجا براي تشخيص اينكه چه كسي شايسته عنوان قهرماني است بايد يك كارشناس تمام عيار باشيد. حال  حتي اگر به تمام زير و بم پرورش اندام آشنايي كامل داشته باشيد، چه بسا با داوراني كه اين مسابقه را قضاوت مي كنند هم عقيده نباشيد! به تمام اين مسائل بي انصافي محض داوران آسيايي و باند بازي هاي آشكار آنان را اضافه كنيد تا بهتر دريابيد چرا پرورش اندام از فهرست رشته هاي رسمي المپيك آسيايي حذف شده است. در ساير رشته ها، قاضي ميدان هرچقدر ناداور و بي انصاف باشد، فقط درصدي در تعيين نتيجه بازي موثر است و نمي تواند از يك بازنده مطلق، يك قهرمان بسازد. اما در بازي هاي آسيايي دوحه، داوران گوش به فرمان پل چوا، از غير ممكن، ممكن ساختند و به عنوان در وزن 65 كيلو، جوانك اماراتي را روي سكو بردند تا تماشاگران حاضر در سالن را حيرت زده كنند. داوري سليقه اي تا حدي قابل تحمل است اما وقتي با باند بازي و رشوه گيري علني مردي كه به ناحق پدر پرورش اندام آسيا لقب گرفته، همراه باشد ديگر براي تصميم گيرندگان ورزش آسيا، چاره اي جز حذف پرورش اندام باقي نمي ماند. پرورش اندام بسيار دشوار و با وجود مخالفت هاي آشكار برخي كشورها به المپيك آسيايي راه يافته بود اما پل چوا و رفقايش به آساني هرچه تمام تر، اين فرصت طلايي كه مي توانست به رشد و توسعه اين رشته بيانجامد را از دست دادند.

دوم: مساله دوپينگ در مسابقات پرورش اندام همواره يكي از موضوعات مورد مناقشه در محافل ورزشي بوده است. واقعيت اين است كه در سطح بين المللي اغلب نوعي نگاه بدبينانه نسبت به اين رشته وجود داشته و برخي ها معتقدند ميزان استفاده از داروهاي نيروزا در ميان ورزشكاران اين رشته همچنان رقم بالايي است و تا وقتي كه پديده شوم دوپينگ در پرورش اندام به طور كامل مهار نشده، نبايد اين رشته را در جمع رقابت هاي مهم پذيرفت. در بازي هاي بوسان 2002 با وجود اينكه از تمام نفرات برتر آزمايش دوپينگ به عمل آمد، هيچ نمونه مثبتي يافت نشد اما در بازي هاي آسيايي دوحه، كشف يك كيف حاوي داروهاي نيروزا كه متعلق به يك بدنساز عراقي بود، براي رشته پرورش اندام بسيار گران تمام شد. اگرچه اين ورزشكار خاطي كه گويا براي بيزنس دارو و فروش مواد نيروزا به دوحه آمده بود، پيش از آغاز رقابت ها از محل مسابقات اخراج شد اما همين كيف جنجالي، تاريك ترين پرونده دوپينگ دوحه 2006 را رقم زد. از سوي ديگر پس از پايان بازي ها، در محافل ورزشي از قول كارشناسان نقل شد كه به صراحت برخي بدنسازان مدال آور دوحه را به سو استفاده از هورمون رشد متهم كرده بودند.

سوم: پرورش اندام اگرچه در ايران رشته اي بسيار پرطرفدار و پرتماشاگر است اما در سطح قاره، تماشاگران چنداني را به خود جذب نمي كند. در همين دوحه ديديم كه در طول دو روز برگزاري اين رقابت ها، اكثر صندلي هاي سالن خالي بود و از سوي ديگر شبكه هاي تلويزيوني نيز رغبت چنداني براي پوشش كامل مسابقات پرورش اندام از خود نشان ندادند. در مسابقاتي مانند بازي هاي آسيايي و المپيك، رشته هايي كه با استقبال تماشاگران روبرو نشوند، محكوم به فنا هستند و اين همان خطري است كه رشته وزنه برداري و كشتي را در المپيك تهديد مي كند. در المپيك 2000 سيدني و 2004 آتن، كشتي و وزنه برداري در زمره كم تماشاگرترين رشته هاي ورزشي بودند و پس از آن بود كه زمزمه هاي خروج اين دو رشته ورزشي ( كه اتفاقاً بيشترين مدال هاي ايران را در المپيك تامين مي كند) بر سر زبان ها افتاده بود.